Met gevaar voor eigen leven (of nou ja, bijna dan) een waardebepaling doen!

Sommige dagen als makelaar zijn rustig, voorspelbaar en bijna saai. En andere dagen… dan loop je ineens met knikkende knieën door een huis. Omdat je niet zeker weet of je straks een vriendelijke partner treft of een Kungfu-meester in overdrive. Deze waardebepaling bleek er zo één waarbij je het iets warmer krijgt dan normaal.

De aanvraag was: simpel, zoals altijd

Ik kreeg zoals gewoonlijk een aanvraag binnen voor een waardebepaling. Prima! Even bellen, afspraak inplannen, niks aan de hand. Een dame nam op en vertelde dat ze in scheiding lag en dat het huis verkocht moest worden. Vervelend, maar als makelaar ben ik wel wat gewend en scheidingen komen helaas vaak voor. Ik gaf aan dat ik graag beide eigenaren bij het gesprek wilde hebben zodat we met zijn allen konden overleggen.

“Ja,” zei ze, “dan moet jij hem maar bellen, want wij hebben geen contact meer.” Oké… nou dat begon al gezellig.

Maar goed, ik bel en krijg meneer netjes te pakken. We plannen een afspraak in en de bevestiging stuur ik keurig per mail naar beide partijen. Alles leek onder controle.

De waardebepaling…

Op de dag van de afspraak stond mevrouw al buiten op me te wachten. Samen gingen we naar binnen en toen we aan tafel gingen zitten vroeg ik of meneer er ook was. “Volgens mij niet,” zei ze. Eh, Volgens mij niet? Hoe bedoel je vroeg ik. “Oh… ik ben nog niet boven geweest. Ik ben al een jaar niet meer in het huis geweest.”

PARDON?! Ze vertelde dat meneer er alleen woonde en dat hij erg boos op haar was. Ook dat hij de telefoon bij haar sowieso niet meer opnam als ze belde. Hmm, geen fijne situatie dacht ik. Ik stelde voor om hem te bellen. Géén reactie. Nog maar een keer bellen, weer niks. Ik stelde voor om dan maar later terug te komen. Toen kwam ze ineens met een document van de rechtbank: zij was gemachtigd om de verkoop op te starten, omdat meneer al anderhalf jaar alles blokkeerde. Prima hoor, maar dat soort informatie is juist handig om iets eerder met me te delen.

Dan toch maar samen het huis door… met gevaar voor eigen leven?

Ik ken die man niet, weet niet waar hij nu uithangt en hoe hij eventueel reageert. Als je in iemands huis loopt, dat nog steeds als zijn THUIS gezien wordt dan weet je maar nooit wat iemand doet als hij ineens thuiskomt. Maar meneer reageerde nergens op, dus ik verzamelde al mijn moed en we besloten toch samen het huis te bekijken.

Nou, het was me wat. Anderhalf jaar geen schoonmaak, nergens, het leek wel een natuurdocumentaire. “De natuur herovert de woning.” Overal rommel, vuil, chaos. Een soort binnen-versie van Expeditie Robinson.

We waren net van de tweede verdieping onderweg naar beneden, toen ineens 'BAM!' een harde klap klonk. Het was de voordeur. HIJ was thuis! Lekker dan. Ik stond daar met zijn ex op de overloop en ik dacht: je weet maar nooit wat iemand in zo’n situatie in zijn hoofd haalt. Ik ben geen Kungfu-meester en ik weeg geen 200 kilo spiermassa, dus ik besloot hardop te blijven praten en vooral heel “overdreven” aanwezig te zijn. In je hoofd ga je alle scenario’s af, de goede maar ook de slechte. Inclusief de scene dat er zo een ontzettend boze en enorm gespierde Hulk, helemaal volgepompt met anabolen en die geen dag op de sportschool mist, ineens de trap opstormt vanwege de mannelijke stem die hij in zijn huis hoort. En inderdaad: de deuren sloegen overal dicht, alsof er een dolgedraaide stier door een stal liep die op jacht was naar een rode lap. Ik hoorde de traptreden kraken onder iemand die, vooral in mijn verbeelding, gigantisch was.

De ontknoping: van Hulk Hogan naar Mr. Miyagi

Toen meneer al stormend boven aankwam, was mijn hart reeds voorbereid op een soort K1 gevecht met een spierbundel in aanvalsstand. Groot was dan ook mijn verbazing en vooral ook mijn opluchting toen er opeens een kleine, vriendelijke Chinese meneer boven stond. Meer een Mr. Miyagi dan bijvoorbeeld een Bruce Lee. Niks engs, niks dreigends en al helemaal geen spierbundel in het kwadraat. Wat was ik blij met deze wending aan mijn eigen verbeelding zodat ik zonder ambulance naar huis kon. We raakten in gesprek en hij gaf toe dat de situatie zo niet langer kon. Hij zou erover nadenken. Mevrouw wilde dat ook, dus na een week zou ik hen terugbellen. Een week later kreeg ik mevrouw aan de lijn: meneer werkte wéér niet mee! Ze moest opnieuw naar de rechtbank, maar dit keer om hem uit de woning te laten zetten. Daarna heb ik nóóit meer iets van een van hen gehoord. Het huis is ook niet meer in de verkoop gekomen.

En de moraal?

Makelaarswerk lijkt soms op koffiedrinken, sleutel omdraaien en gewoon een praatje maken. Maar geloof me: af en toe zitten we midden in menselijke drama’s, onverwachte situaties én levensgevaarlijke scenario’s. Zo zie je maar: wij makelaars doen soms voor een simpele waardebepaling meer dan je denkt. Inclusief het trotseren van denkbeeldige bodybuilders die hun relatie niet kunnen los laten. Dus wil jij graag de waarde weten van je huis, of je nu in scheiding ligt of gewoon wil verkopen, wij kunnen (bijna) alles aan! Bel voor een gratis waardebepaling en een advies verkoopgesprek!

Vraag hier je gratis waardebepaling aan